Kleuterhumor

on

Posbank

Het was vandaag druk op de hei, overal waar we liepen kwamen we glimmendblauwe mestkevers tegen. Op zandpaadjes, op mossen, tussen bladeren en soms heel onhandig net voor onze voeten. En soms lukte het net niet meer om er eentje te ontwijken. Ik denk dat er toch zeker een stuk of zeven zijn gesneuveld. Of meer. Je houdt een keer op met tellen natuurlijk. Niet alleen door schuld van onze flapvoeten trouwens, her en der lagen al enkele jammerlijke slachtoffers, vertrapt door onze voorgangers over de hei. Vaak plat op hun rug, waardoor je de hemelsblauwe, metaalachtige glans aan de onderkant mooi kon bewonderen. Zo stonden wij stil bij de slachtoffers. ‘Poepkevers’ noemde dochter ze. Naarmate de wandeling vorderde, werden het ‘drollenkevers’. En na twee uur wandelen concludeerde ze dat we niet over de Posbank hadden gewandeld, maar door poepjesland. Onmiskenbaar kleuterhumor van jongste, ja zeker. En zo waren opa, oma, middelste en ik misschien heel even kleuter toen we net zo hard meegniffelden met haar.

mestkever