Bijzondere lente

De zon schijnt, krokussen bloeien en de buurvrouw zoeft op rolschaatsen door de straat. Vlak voor ons huis stopt ze. Wij staan op het punt een ommetje te maken.

‘Ik vind het zo heerlijk!’ Brede lach, stralende ogen: ‘Ben weer aan het hardlopen en vandaag voor het eerst op skates. Héérlijk! Dit wordt een bijzondere lente, ik voel het nu al.’ Ze straalt als een kind met nieuwe knikkers.
Zeven jaar zat ze opgesloten, zegt ze. Binnen. Niet ziek, geen crimineel verleden, nee: kinderen! Drie kreeg ze er in vier jaar tijd. ‘Altijd moet er wel eentje slapen, eten of wat voor aandacht dan ook,’ zegt ze. ‘En kijk nou, jongste fietst gewoon zelf op het plein.’

Haar jongste van 3 crost voorbij op fiets-met-zijwieltjes: ‘Ik kan al heel hard op mijn wiebelfiets!’ Ja, dat zien we. Onze jongste durft dat nog niet zo goed, maar het fietsen van buurmeisje lokt. En dus pakt ze de skelter. Zoef, weg is ze, fietsen op het plein.

Buurmeisje van 7 is ook buiten. Samen met middelste wil ze boompje klimmen in het parkje.
‘Mag ik het zakmes mee?’ zegt zoon. En weg zijn ze.

Dan komt beste vriend van oudste de hoek omgewaaid. ‘Voetballen?’ Snel trekt hij zijn voetbalschoenen aan en weg is oudste.

Dat wordt dus een ommetje zonder kinderen…
De buurvrouw heeft gelijk. Dit wordt een bijzondere lente.

IMG_7107