Chillen

on

Ik zit in de keuken als dochter (7) langsloopt met een groen hoeslaken onder de arm.
‘Ik ga even chillen in een boom, hoor!’ roept ze in het voorbijgaan.

Chillen… sinds wanneer gebruikt ze dat woord? En in een boom?

‘Waar ga je dat doen dan?’
‘Gewoon. In het parkje.’ Ze trekt haar schoenen aan en schuift haar knalroze skateboard onder de andere arm.
‘Mag ik mee?’ Ik ben razendbenieuwd hoe dat chillen er precies uitziet.
‘Tuurlijk. Ga jij ook chillen dan?’
‘Lijkt me gezellig.’

In het parkje om de hoek wijst ze een van haar favoriete bomen. Een dikke wilg met dubbele stam en een kommetje waar precies een paar billen in passen. Ik begin al een ‘chil’ beeld te krijgen.

‘Maar ik klim eerst in die dunne boom daar, die heeft mooie takken,’ zegt ze. En rats-rats, voor ik iets kan zeggen, zit ze bovenin. Op een dunne wiebeltak. Ze spreidt haar armen en geniet van het uitzicht. Een Turkse tortel roekoert zachtjes een boom verderop.

‘Lekker chillen, mam!’

En dat groene laken? Dat is natuurlijk om op te zitten, anders krijg je nog een vieze broek tijdens het chillen…