Chinees tuinieren

IMG_8680

Druk gebarend kwam een van de moestuinbuurvrouwen mijn kant op. Ik stak net de spade in de grond om korte metten te maken met de onkruidjungle in mijn volkstuin. Haar Chinese zinnen bereikten me eerder dan zijzelf. Ik versta geen Chinees, zij nauwelijks Nederlands, maar we begrijpen elkaar uitstekend. Zo begreep ik ook nu onmiddellijk dat ik iets he-le-maal niet goed deed. Ze zwaaide met een hakbijltje.
Eenmaal naast mij duidde ze me met een opgetrokken neus dat die schop van mij geen goed idee was. Met een hand op de rug deed ze alsof de spit er acuut inschoot. Ze bukte en ging met haar hakbijltje in de hand met ferme slagen mijn onkruid te lijf. Het bleek een oud stuk gereedschap dat ze nog als kind in China had gebruikt. Ze drukte mij de houten steel in handen en gebaarde dat ik op mijn knieën moest. Ik gehoorzaamde -alles om het onkruid te bestrijden- en kreeg al snel de slag te pakken. Buurvrouw knikte goedkeurend met haar handen in de zij. Alleen die kruiwagen, dat moest ook anders, gebaarde ze toen ik handen vol groen erin wilde mikken. Van haar eigen tuintje haalde ze een grote, witte emmer. ‘Verse sambal’, stond erop. 15 kg.
Dus, gewapend met een vijftig jaar oud Chinees hakbijltje en een grote sambalemmer trok ik op de knieën door mijn jungle. Buurvrouw was allang naar huis toen ik uren later, aan het einde van de middag, mijn pijnlijke rug probeerde te strekken en de moestuin overzag. Kilo’s onkruid lichter, dat zeker.

IMG_8709