De gele inspectiebrigade

Wekenlang lieten ze zich niet horen of zien. Geen fluitje, geen vertrouwde gele glimp, helemaal niks. Tot vandaag. Druk tsjirpend vlogen ze met z’n vieren tegelijk onze tuin in, alsof ze er dagelijks komen. Koolmezen. De spinnen vielen van schrik hun web uit. En wij zaten aan het raam geplakt met onze neuzen.

‘Kijk mam, ze gaan nu al broeden!’ riep een van de jongens.
Ze waren inderdaad het nestkastje aan het inspecteren. Alvast voor volgend jaar om in te broeden, of misschien om te gebruiken als overnachtingsplaats tijdens de wintermaanden.

Erin, eruit, er weer in, er weer uit. Ondertussen druk kwetterend naar elkaar. Je hoorde ze bijna overleggen:
‘Wat vind jij hiervan, man?’
‘Mooi plekje hoor, vrouw, zo onder de kamperfoelie. Lekker beschut en volop te eten.’
‘Ik vind alleen die kinderen in dat huis een beetje rumoerig…’

Ik ben benieuwd of onze tuin op de nominatie komt voor komend voorjaar.