Dijkrollen

Op de kwelder ben ik niet de enige die door de knieën gaat. Een paar meter verderop loopt een gezin met twee kinderen, de moeder zit in precies dezelfde houding als ik. Gehurkt wijst ze haar kinderen op de herfstig roodgekleurde plantjes voor haar voeten: zeekraal. ‘Dat kun je gewoon eten, hè,’ voegt ze er met opgetogen stem aan toe. De kinderen trekken een vies gezicht en gaan verder met tikkertje spelen.

Als ik de andere kant op kijk, zie ik dat mijn kinderen hun vlieger hebben weggeleged en nu het dijkrollen hebben ontdekt. Gillend bestormen ze met z’n drieën de dijk om zich er –nog harder gillend- vanaf te laten rollen. Nog eens, en nog eens. Ze geven zich er volledig aan over. Ik dacht dat er zonet op de fiets nog steen en been geklaagd werd, over ‘honger van het fietsen’, zere benen en iets met tegenwind. Maar misschien waren dat toch andere kinderen.


One Comment

Reacties zijn gesloten.