Fietsen langs de rivier

Het lijkt wel zomervakantie. Vind ik mezelf ineens langs de rivier met blote-voeten-kinderen in de modder…

Zaterdagmiddag. Boodschappen in huis, voetbalwedstrijd achter de rug, huis aan kant. Het zonnetje lacht ons toe. Spontaan besluiten we een fietstocht te maken. Proviand mee in de fietstas voor de noodzakelijke picknick onderweg.

Omdat het altijd fijner fietst met een doel voor ogen (dat geldt zeker voor de jongens), bedenken we er twee, voor elk wat wils:
-Voor manlief en mijzelf: visarend (proberen) te spotten in de uiterwaarden.
-Voor de jongens: glimp (proberen) op te vangen van de Monster Jams die in de buurt een show geven.

De kleine meid vindt alles (nog) prima en heeft (dus) geen specifiek doel nodig.
We zijn een klein uur onderweg als we bij de rivier aankomen. Ideaal voor een picknick. We installeren ons op een mooi strandje in de zon en de kinderen beginnen ijverig naar stenen te zoeken om in het water te gooien.

Ze beginnen keurig langs de waterkant, maar al gauw blijken die schoenen niet zo handig. Uittrekken maar en natuurlijk de sokken ook en ach, als we toch bezig zijn, meteen de broek ook maar uit. Even later moeten de shirts ook uit, want die lange mouwen blijven natuurlijk niet droog als je stenen ín het water zoekt.

Ondertussen ligt een mooi rijtje kleding uitgestald aan de kant in de zon.
“Die zijn niet te koop, hoor!” roept oudste naar een verbaasd kijkende voorbijganger. We lijken wel een stelletje zwervers! Onze kleding in de rivier wassen en dan maar hopen dat ze weer op tijd droog zijn voor het donker…

Terwijl de kinderen dikke pret maken, vermaak ik mezelf met het fotograferen van prachtige zweefvliegen op de vrolijke gele bloemen van Jacobskruiskruid en Boerenwormkruid met mijn handzame G12. Ineens hoor ik achter me enige hilariteit. Wat is er aan de hand? Oei, de onderbroeken en hemden zijn nu óók nat geworden! Ik heb geen reserveondergoed mee…
Tijd om te laten drogen is er niet, willen we nog iets van die Monster Jams te zien krijgen (en dat is toch echt nog de bedoeling, verzekeren de jongens). Dus zo stappen de jongens weer op hun fiets. Met broek en shirt aan, inmiddels wel droog. Het ondergoed ligt te drogen op mijn bagagedrager.

De glimp van de Monster Jams lukt, tot grote tevredenheid van de kleine kerels. En eten bij een pannenkoekenrestaurant blijkt ook prima te kunnen zonder onderbroek (“daar zien ze toch niks van, mam?”). Maar na het toetje zegt oudste: “Dan wil ik nu wel naar huis om een onderbroek aan te trekken.”

One Comment

  1. Meibloempje schreef:

    Hahaha geweldig ik zie het helemaal voor me!! Zelf hebben we gister een fietstochtje gemaakt over het buitendijkse fietspad, lekker langs de Waddenzee…dat zouden we vaker moeten doen.

Reacties zijn gesloten.