Heerlijk avondje

Spannend was het zeker, of de goede Sint ons ook dit jaar weer een bezoekje zou komen brengen. Aan de kinderen lag het in ieder geval niet.

Met pakjesavond in het vooruitzicht toveren de stuiterballetjes om in lieve, rustige kindjes, die nog even voor het slapen gaan met hun neus tegen het beeldscherm het laatste nieuws van Dieuwertje Blok willen horen. Dus geen stoute kindjes te bekennen… maar wel een papa die roet in het eten gooide.

Papa die ineens ziek werd afgelopen vrijdag (griep) en de hele zaterdag noodgedwongen in bed doorbracht. De jongens begonnen zich een beetje zorgen te maken. “Als je ziek bent, zal Sinterklaas vast niet komen, hè?” bedachten ze zelf al. Nee, met een zieke papa kun je geen cadeautjes uitpakken. Sinterklaas stelt het brengen van de pakjes vast uit totdat papa weer beter is, bedachten we met elkaar. We leefden met z’n allen nog nooit zóveel met papa mee. Hopelijk werd hij snel weer beter…

En gelukkig, zondag knapte hij wat op. “Ik denk dat Sinterklaas vanavond wel komt”, spraken de jongens hoopvol. En ja hoor, terwijl we met pepernoten en chocomelk naar Dieuwertje keken, werd plotseling hard op het keukenraam gebonkt. “Écht hard, hè”, vertelt oudste de volgende ochtend aan een vriendje op het schoolplein, “Zó hard, dat alle ramen er van trilden.” Vriendje kijkt hem ademloos aan, duidelijk onder de indruk.

Vanochtend bij het ontbijt vroeg oudste zich wel af hoe het toch kan dat papa altijd net de kamer uit is als er wordt aangeklopt. Hoor ik daar twijfels?