Herfstschatten

on

In de vroege ochtend hangt het kwik op 3 graden Celsius. De plotselinge kou overvalt ons en zo te zien ook de kastanjes: van schrik zijn ze met z’n allen in één keer van de boom gevallen vannacht. Zo voor ons op het fietspad liggen ze met hun schillen, als een stekelig, groen tapijtje met bruine bulten. Wat glimmen ze prachtig en ze lijken veel groter dan anders (maar dat is misschien onze verbeelding). Gretig stappen we af.  Als wij ze niet oprapen, fietsen anderen ze nog stuk, bedenken we. Zonde!

‘Kijk nou, deze schil is net een vleesetende plant! Die zetten we in de tuin op een steeltje, dan kan hij de vliegen vangen,’ bedenkt middelste (degene met de meest fantasievolle ideeën bij ons).

We komen handen tekort en al gauw is mijn fietstas voor de helft gevuld. ‘Nu moeten we de rest maar laten liggen, voor andere kinderen die willen rapen’, probeer ik ze mee te krijgen. Ik zie mezelf al met twee fietstassen vol thuiskomen… Maar de drie rapen onverstoorbaar verder, steeds weer een mooiere schil of kastanje ontdekkend. En ja, prachtig zijn ze zeker. Echte schatten.