In de regen

on

fiets-regenDe weg naar huis is lang, als je fietst in de regen. Als je broek doorweekt raakt, je capuchon van het hoofd waait en onstuimige wind in je gezicht slaat. Je knijpt je ogen tot spleetjes. Druppels overal. Het monotone schuren van ronddraaiende pedalen klinkt hard. Plassen spatten op onder fietsbanden. Zwart asfalt zoeft. Donkere bomen staren. En precies als je gaat geloven dat de hele wereld alleen nog maar uit dit eindeloze fietspad met bomen bestaat, als je gaat geloven dat je de rest van je leven alleen nog maar hier zal fietsen, precies op dat moment overvalt de loomheid je. Alsof een sluier over je heen valt en je scheidt van de rest van de wereld. Ineens is het allemaal niet meer belangrijk. Watten in je hoofd. Die fiets peddelt wel door en de regen zal blijven vallen. Je hoofd wordt zwaarder en zwaarder. En dan, nog voor je het in de gaten hebt, zwaai je voorover. Boink. Met een doffe bons tegen de rug van je moeder. En zij peddelt door en door. In de regen.