Knuffelboom

on
Groningse akker

Zomaar een wandeling met de kinderen, langs akkers en door bossen in het oosten van Groningen. Nou ja, zomaar, eerlijk gezegd was het meer mijn ingeving dan die van de kinderen.

‘Dat is hartstikke saai, om hier te wandelen!’ kreeg ik van alle kanten te horen.
‘Maar het is zo mooi buiten, met die sneeuw en de mist,’ bracht ik in.
‘Echt niet!’

Goed, ik zal hier niet de hele discussie weergeven, maar uiteindelijk kreeg ik ze mee. Met frisse tegenzin, dat wel.

IMG_2494-2

Links bos, rechts besneeuwde akkers. De sneeuw bleek wat aan de zachte kant voor echt goede sneeuwballen. We werden er vooral erg nat en modderig van, het vocht droop lekker onze nek in. De akkers waren eindeloos en stil, geen vogel te bekennen. We hoorden onze eigen ademhaling. Dit was het einde van de wereld. Als we doorliepen, zouden we zo van het randje vallen.

IMG_2555 Maar dat gebeurde niet, we sloegen voortijdig het bos in. En het bos slokte ons op. Dit was een geheel andere wereld, waar kool- en pimpelmezen de lente bezongen. Waar we in bomen probeerden te klimmen en met takken sporen maakten in de sneeuw. Waar we veelkleurige boomschors zagen en een heuse knuffelboom: twee vergroeide stammen die met elkaar ‘knuffelden’. Wij knuffelden ook even mee.
‘Eigenlijk best een leuke wandeling hè, mam?’

2 Comments

  1. Michel schreef:

    Daar liggen een heleboel voetsporen van mij… Was altijd heerlijk om door het veld en bos te lopen. De knuffelboom heb ik gemist, maar gelukkig kan ik hem hier bewonderen 🙂

  2. Elvira schreef:

    Dwalen in zo’n oneindig landschap geeft elke keer een heerlijk gevoel inderdaad. Vrijheid, dat is het. Die knuffelboom was de bonus (hij staat meteen vooraan langs het pad, mocht je ‘m nog willen bezoeken ;-)).

Reacties zijn gesloten.