Ochtendrozen

Dochter en ik wrijven de slaap nog uit onze ogen als we al om half zeven ’s ochtends beneden in de woonkamer zitten. Wat doordeweeks een heel normaal tijdstip is om op te staan, voelt in het weekend onmenselijk vroeg. Gááp! Dat krijg je er nou van als je al voor het avondeten op de bank in slaap valt en de hele nacht doortuft, dan kan het niet anders dat je maag begint te rommelen zodra de eerste haan kraait. Dochter wil daar nog wel eens last van hebben. Zo zitten we samen op de bank, een zacht ochtendzonnetje schijnt naar binnen.

Door het raam zie ik dat veel rozen in de tuin ineens hun bloemen hebben geopend, de regen van vannacht deed ze kennelijk goed. Ik heb zin om ze van dichtbij te bewonderen, even ruiken.

Nog in onze pyjama lopen dochter en ik enkele tellen later door de ongekend stille tuin. De zon voelt nu al warm. Wat een rust, alleen een merel zingt ons toe vanaf de pergola. Moeten we vaker doen, zo’n tuinrondje als de jongens nog liggen te slapen!