Oogsttijd

IMG_1402De druiven zijn rijp! Flinke oogst, en dat in onze vier jaar jonge nieuwbouwwijktuin. Handenvol halen we er af.

Van de druiven in onze vorige tuin nam ik zorgvuldig stekjes om ze hier tegen de pergola te kunnen planten. Op een terras zitten met een bladerdak boven het hoofd van ‘mijn eigen’ druivenranken is altijd een droom van mij geweest. De bladeren filteren het licht mooi en het zicht op al die druiventrossen geeft een gevoel van rijkdom.

Een vakantiegevoel in je eigen tuin, daar komt het op neer. Zomerzon, wijntje erbij, lief spelende kindjes… Het zijn natuurlijk dagdromen. De praktijk pakt vaak anders uit om allerlei redenen: de zon laat het afweten (ofwel het regent pijpenstelen), de kinderen spelen toch niet zo lief (ofwel slaan elkaar de hersens in) of de eeuwig klussende achterbuurman jaagt weer een stofwolk over de schutting waardoor we naar binnen vluchten.

In ieder geval, we beleven nu een hoop plezier aan het oogsten en vooral het eten van onze druiven. De weersomstandigheden deze zomer deden mij het ergste vermoeden voor wat betreft de smaak van de druiven. Sinds ik vorig jaar het indrukwekkende boek van Patricia Atkinson las (Gerijpt door de zon: een vrouw, een wijngaard, een dorp in Frankrijk), heb ik enig idee wat een natte zomer met je druiven kan doen: schimmel, taaie schil, waterig smaakje. Niets dan ellende.

Groot is dan ook mijn verbazing zodra ik de eerste druiven proef: heerlijk zoet en de schil is prima! Kennelijk was de zomer toch niet zo nat als we allemaal in onze herinnering hebben. De merels zijn er trouwens ook over te spreken, ze pikken lekker een druifje met ons mee.

IMG_1249