Pissebedhuis

on

pissebed

We wilden alleen maar even rusten, op de dode boomstam langs het pad. Jongste, middelste en ik hadden al zo’n twee uur gedwaald over hei en langs statige beukenlanen, met de handen in het zand gegraven tot op het ‘gouden zand’, honderden bedauwde spinnenwebben bewonderd, in tientallen boompjes geklommen, zakken vol beukennootjes gevuld en bijna nog waren we aangevallen door een stinkende kortschildkever, dus na al die avonturen moesten we even pauzeren.
Dochter pulkte rechts op het hoekje aan de boomstam, middelste wroette aan de linkerkant met een stokje in het dode hout, en bijna op hetzelfde moment riepen ze ‘Hé, een pissebed’ en al snel was de boomstam geen bankje meer, maar werd ik naar een andere boomstam gebonjourd, omdat het boomstam-bankje moest worden omgebouwd tot pissebedhuis. Er kwamen een eetkamer, een speelkamer met een ingewikkeld takkenklimsysteem en een slaapkamer met bladeren als dekens zodat ze het niet koud zouden krijgen. En trappetjes opzij van de boomstam, want anders konden de pissebedden er natuurlijk niet in klimmen, in hun pissebedhuis. En toen de villa bijna af was, bedacht zoon als klap op de vuurpijl: ‘O ja, er moet natuurlijk ook nog een witte vlag op een stokje naast het huis, want ze komen in vrede.’

IMG_1852