Riet

on

riet in de lucht
Dochter en ik lopen naar de buurtsuper. Langs de lange lindelaan. Eigenlijk wilde ze niet mee, want boodschappen doen is saai en ook ik kan leukere dingen bedenken om te doen, maar het brood is op. Dus als we nu snel op en neer lopen, is het zo gepiept en kunnen we weer over op iets anders.

Langs de lange lindelaan loopt een sloot met een rietkraag. De zon valt precies in de rietpluimen en geeft ze een bijna magische, zilveren glans. Met haar hoofd in de nek gaat dochter ernaast staan. 199 keer liepen we hier en pas nu ziet ze het riet. ‘Ik wil er een plukken.’

Met een paar rietstengels in de hand lopen we verder. Ze zijn lang genoeg om de bomen mee af te stoffen, ontdekken we. En je kunt er fijn elkaar mee in het gezicht kriebelen.

linde met rietpluim

‘Mam, maak eens een foto. Ze zijn zo mooi!’
Dochter duwt een rietpluim strak tegen mijn camera. ‘Houd ik ‘m zo dichtbij genoeg?’

Zo gaan we vaker boodschappen doen, bedacht ik later. Niks ‘snel op en neer’. Ogen open onderweg.

rietpluim

rietpluim

rietkraag