Roze meisje

Mijn jongste is een meisje van 3. Niet zo maar een meisje, maar een echt meisje-meisje. Met, op eigen verzoek, staartjes in haar haar en een duidelijke voorliefde voor de kleur roze. Grappig hoe dat toch echt aangeboren is en niet aangeleerd (wat ik persoonlijk altijd dacht…). Met twee grote broers was er vóór haar komst weinig roze in huis te bekennen. Inmiddels wemelt het er van. Roze kleren (veel gekregen, niet zelf gekocht), roze elastiekjes en speldjes voor in het haar, roze auto’s… Voor het contrast hebben we ook wel zwarte elastiekjes en blauwe broeken, maar als ze mag kiezen, is het zonder na te denken roze.

Sinds middelste naar school gaat (nu al weer een jaar, wat vliegt de tijd), is de woensdagochtend ‘ons moment’ geworden, van jongste en mij. Meisjes onder elkaar. Lekker rustig, zo zonder die mannen!
Vandaag stond tuinieren op onze agenda. Dat wil zeggen, ik probeerde de tuin te fatsoeneren na al die regen van de laatste tijd en zij liep te moederen met een (roze) buggy. Daar liep ze, met mijn schoenen aan haar voeten, pop en beer in de buggy voorzien van soepstengel en (roze) poppenflesje. Zo lief en zorgzaam.

Na talloze rondjes lopen, kwam ze bij me kijken. We bewonderden samen de prachtige insecten die op de (roze) bloemen van de aster zaten. In een goed vlinderjaar is het een echte vlinderlokker. Soms met tientallen tegelijk hangen de atalanta’s, dagpauwogen en distelvlinders in deze geweldige nectarkroeg. Vandaag geen vlinders gezien, maar wel verschillende soorten zweefvliegen, bijen en hommels. Ons meisje-meisje vond het maar wat leuk, al die kriebelende beestjes. En ze waren niet eens roze…