Schaduwspel

Dochter en ik maken een fietstochtje. Zij op haar eigen fiets-met-zijwieltjes. Ik peddel afwisselend achter, voor of naast haar, afhankelijk van haar tempo en het omringende verkeer. Zodra we tussen de huizen uit fietsen, richting braakliggende terreintjes, krijgen we in de gaten dat we beter een zonnebril mee hadden kunnen nemen.

‘Mam, ik zie helemaal niks,’ hoor ik enkele meters achter me een benepen stemmetje. Ze knijpt haar ogen bijna dicht tegen het verblindende licht. We nemen vlug de eerste de beste afslag, om weer om ons heen te kunnen kijken. Want dat is toch het grootste deel van de lol van het ‘zomaar een stukje fietsen’. We kijken vogels -dochter wijst ze aan en noemt de namen van ekster, merel en meerkoet-, we gluren bij mensen naar binnen en bestuderen passerende fietsers op kleding, kapsel en fietswijze.

Met de jongens, toen ze nog niet naar school gingen, maakte ik ook vaak urenlange ontdekkingstochten. We zagen altijd wel iets geks, bijzonders of moois. Dat is het aardige, je weet van te voren nooit wat je tegen zult komen. Nu ze allebei naar school gaan, blijven zulke fietstochten vaak beperkt tot de weekenden en schoolvakanties, en zelfs dan schiet het er wel bij in. Voetbalwedstrijden, spelen met vriendjes, de jongens krijgen meer en meer hun eigen bezigheden. Hun eigen agenda. En dat moet ook, dat is goed. Maar nu ik weet hoe snel dat gaat, geniet ik extra van de tochtjes met dochter. Nu nog kleine rondjes, straks hopelijk ook urenlange tochten… denk ik mijmerend op de fiets.

De zon beschijnt ons nu van opzij en werpt lange schaduwen op het fietspad. Dochter bedenkt er een spelletje bij.
‘Mam, ik rijd nu over jou heen!’ en ze gilt het uit van de pret.

Ze probeert met haar schaduw over mijn schaduw heen te rijden. De schaduwen raken elkaar en smelten samen. Ik doe net of het erg zeer doet dat ze mijn schaduw raakt en ze rolt bijna van haar fiets van het lachen. We hebben er zo’n pret in, dat we de hele terugweg vergeten om ons heen te kijken. Nu nog kleine rondjes, straks hopelijk urenlange tochten…