Schattige slakken

on

slakken

‘Kijk nou, E. durft gewoon de slijm aan te raken!’ Hilariteit voor op de stoep. Nieuwsgierig gluur ik door het keukenraam en zie dochter met een slak op haar wijsvinger, de drie meisjes van de buren giechelend om haar heen. Regen druppelt gestaag op hun roze capuchons.

Dochter (6) is dol op slakken. Eigenlijk op alle dieren, maar op slakken nog het meest. Hele huizen bouwde ze al voor ze, omdat ze de trage dieren met ogen op steeltjes zo lief vindt. En dan huizen speciaal voor naaktslakken natuurlijk –de daklozen. Van lege wc-rolletjes, klimopblaadjes, oude bakjes van de Chinees, vouwblaadjes en plakband –véél plakband- tover je zo een mooi slakkenhuis, compleet met bed en boekenkast. Want ook slakken moeten lezen natuurlijk.

Dus wat doe je als je slakkenliefhebber bent? Lekker naar buiten als het regent. Ik trek mijn jas aan en ga kijken bij de giechelende meiden naast het bankje voor het huis. Op het bankje een kopje van een speelgoedservies, gevuld met slakken. Traag kruipen ze tegen de wand, over de rand en over elkaar. Dochter nog steeds met een mini-slakje op de vinger.
‘Oh, kijk nou hoe schattig,’ zegt jongste van de buren dan ineens, als het slijmerige beestje langzaam langs dochters vinger omhoog beweegt en zijn ogen ver uitstrekt. De andere meiden worden er stil van en knikken instemmend.

slak op vinger