Soldatenboom

Bomen langs het fietspad. Je kunt er dag in dag uit langs peddelen zonder ze écht te zien. Totdat het ineens mistig is en ze ongeveer het enige zijn wat je nog van de omgeving ziet. Plotseling staan ze daar. Schimmen in de verte. Van dichtbij ware kunstwerken met de mooiste reliëfpatronen en korstmossen in groen-geel-roodbruin. En, als je goed kijkt, wemelt het van de beestjes!

‘En toen zag ik een soldatenboom. Ik krabde aan de stam en er kwamen allemaal pissebedden! Ze vielen en toen maakte ik gaatjes in de grond. Dan kunnen ze daar vanavond inkruipen.’

Middelste vertelt tevreden aan buurmeisje. Want hij voelde zich eerst wel een beetje schuldig dat het overwinteringsplekje van de pissebedden per ongeluk verstoord was door de bast los te peuteren, maar hij had het mooi opgelost zo, vond hij.

Middelste en ik fietsen vanochtend naar de bieb. Een tochtje van een half uur heen en een uur terug. Heen warmt de zon ons gezicht en zingen koolmezen de lente tegemoet, terug is het plotseling een klein, schimmig en koud wereldje. Dat maakt dat we oog krijgen voor de rijzige figuren langs ons pad.

We parkeren onze fietsen in de berm en struinen van boom naar boom. Wat een verschil in bast. Ruwe grilligheid bij de schietwilg, het welbekende helderwit van de berk en dan… de ‘soldatenboom’, zoals middelste hem noemt. De plataan met zijn camouflagepak. Vandaar dat we hem niet eerder zagen!


One Comment

  1. anjauithetbos (schrijfcursus) schreef:

    Mooie bomen hoor! En leuk dat de lente al weer van zich laat horen. Hier ook!

Reacties zijn gesloten.