Sprookjesboom

Het vrolijke geel van de beuk.
Het sombere geelbruin van de eik.
Het diepe bruinrood van de moerascipres.
Het warme roodoranje van het krentenboompje.
Het betoverende zalmroze van de esdoorn.

‘Een róze boom? Haha, dat zag je zeker in een film, mama!’
Je wordt tegenwoordig als moeder ook al niet meer serieus genomen.

Toch zag ik écht een esdoorn met roze bladeren. Op de fiets naar school om de jongens op te halen, viel mijn oog plotseling op de opvallende verschijning. Als enige nog in het blad tussen kale bomen, in een donker hoekje tegen een bruinzwart appartementencomplex aan.

Een roze boom, dat willen de jongens wel eens zien. Een paar minuten later kijken ze met grote ogen:

‘Wow, je had toch gelijk. Mooi zeg,’ vinden ze allebei.
‘Net een sprookjesboom.’

Middelste wil roze bladeren gaan zoeken onder de boom, maar op de grond zijn ze allemaal rood. Ook mooi, vindt hij en hij legt ze in een kringetje. ‘Wil je een foto maken van mijn verzameling?’ vraagt hij.

Langs de stam turen we samen omhoog, druppels vallen in ons gezicht. Verrast stellen we vast dat de boom vanaf de fiets gezien veel rozer lijkt dan wanneer je er eenmaal onder staat. De buitenste bladeren kleuren vele tinten roze, binnenin licht vooral het zonnegele blad op. Daar in dat donkere hoekje. Magisch.