Stille verwondering

IMG_1517

Ik fietste door het parkje terug naar huis. Het was licht, maar mistig. Eiken en populieren stonden schimmig langs het pad. Het was ochtendspits voor de hondenbezitters, rennende labradors en bouviers vlogen me voorbij en ik stapte af om te voorkomen dat er eentje voor het wiel zou komen. Toen pas merkte ik een achterbuurvrouw op in de berm. We knikken elkaar altijd vriendelijk toe. Ze keek om zich heen alsof ze haar hond kwijt was.

‘Moet je nou eens kijken,’ zei ze. Ik bleef staan en volgde haar vinger in de lucht, die een denkbeeldige lijn trok over het pad heen, van een eik aan de ene kant naar een moerascipres aan de andere. Al gauw een meter of zes.
‘Wonderlijk hè?’ ging ze verder. ‘Hoe lang zou hij daarmee bezig zijn geweest? Vast wel de hele nacht, denk je niet?’
Ik zag wat ze bedoelde. ‘Ja vast,’ zei ik. Waarna we ons in stilte verwonderden over de spin die zo’n meterslange draad over het pad had gespannen. Net een feestslinger. Het feest van de herfst.
Na een tijdje verbrak ze de magie, even plotseling als hij was opgekomen: ‘Prachtig, hè, zo met die druppels van de mist. Goed, dat stond ik dus te denken toen jij aan kwam. Nou, daaag!’ En weg was ze.