Tafelmanieren

on

druiven aan pergola

Bladeren ritselen zachtjes boven mijn hoofd. Pats. Een halve druif valt voor mijn voeten. Ik kijk omhoog en sta oog in oog met een vrouwtjesmerel. Nieuwsgierig koekeloeren we naar elkaar, dan gaat ze weer rustig verder met waar ze mee bezig was: op haar gemakje snoepen van ‘mijn’ druiven.

Vanaf het tuinbankje sla ik haar een tijdje gade. Steeds plukt ze voorzichtig een druif, hipt ermee in haar snavel van de pergola naar een tuinstoel om ‘m rustig naar binnen te werken. Als hij op is, verdwijnt ze weer tussen de bladeren om een nieuwe te halen.

Even later komen de buurmeisjes langs. Ik wijs ze op de merel, die onverstoorbaar op de tuinstoel zit en zich mooi laat bekijken. ‘Wij hebben een net over onze druiven,’ vertelt buurmeisje van 5, ‘dan kunnen de vogels onze druiven niet opeten.’

Ja, dat kan ook. Zo zonder net houd ik niet genoeg druiven over om er bijvoorbeeld wijn van te maken, zoals buurman twee jaar geleden deed (‘best lekker, hoor, heel klein beetje zuur maar’ verkondigde buurman trots). Of om er druivensap van te maken, zoals buurvrouw vorig jaar deed toen buurman op zijn werk was (waar buurman bij thuiskomst niet erg blij mee was -die wijn kon hij op zijn buik schrijven).

Nee, ik snoep samen met mijn kinderen, buurmeisjes én merels af en toe een lekker zoet ‘kauwgomdruifje’, zoals dochter het noemt. Ondertussen denkend aan de wijn die had kunnen zijn…

Ineens krijgt de vrouwtjesmerel gezelschap van twee jonge merels. Die gaan een stuk ruiger te werk, de takken schudden heen en weer. Het régent blad en druiven. Wat een puinhoop! Het zijn ook net kleine kinderen, met hun ‘tafelmanieren’. Misschien volgend jaar toch maar eens een netje proberen.