Schaduwspel

Dochter en ik maken een fietstochtje. Zij op haar eigen fiets-met-zijwieltjes. Ik peddel afwisselend achter, voor of naast haar, afhankelijk van haar tempo en het omringende verkeer. Zodra we tussen de huizen uit fietsen, richting braakliggende terreintjes, krijgen we in de gaten dat we beter een zonnebril mee hadden kunnen nemen. ‘Mam, ik zie helemaal niks,’…

Dag reiger

Wij fietsen heen en weer. En heen. En weer. Steeds sta jij daar. Jij staat en tuurt. En tuurt en staat. Dag in, dag uit. Week in, week uit. Eenzaam. Mooie blauwe reiger, opgetrokken schouders, turend over het grijze water. Alsof je wacht op een geliefde, afgesproken op deze plek. En daarom sta je daar…

Sprookjesboom

Het vrolijke geel van de beuk. Het sombere geelbruin van de eik. Het diepe bruinrood van de moerascipres. Het warme roodoranje van het krentenboompje. Het betoverende zalmroze van de esdoorn. ‘Een róze boom? Haha, dat zag je zeker in een film, mama!’ Je wordt tegenwoordig als moeder ook al niet meer serieus genomen. Toch zag…

Indian summer

‘Indian summer in het Hollandse lariksbos’ lees ik vandaag op de natuurscheurkalender. ‘Indian summer’ vanwege het vlammende kleurenspel van de lariksnaalden, die na verkleuring in de herfst van de boom vallen.  Nu heb ik geen lariks dichtbij, wel moerascipres. Ook een bladverliezende naaldboom, en ook exoot. Vorig jaar schreef ik al over de moerascipressen in…

Dijkrollen

Op de kwelder ben ik niet de enige die door de knieën gaat. Een paar meter verderop loopt een gezin met twee kinderen, de moeder zit in precies dezelfde houding als ik. Gehurkt wijst ze haar kinderen op de herfstig roodgekleurde plantjes voor haar voeten: zeekraal. ‘Dat kun je gewoon eten, hè,’ voegt ze er met…

Dwarrelende vlinders

En daar zitten we dan. Dochter en ik, op een bankje in de zon. Met al onze lagen kleding. Hemd, shirt met lange mouwen, fleecetrui, sjaal, bodywarmer (zij) en najaarsjas (ik). Thuis leek dat nog een goed idee. Maar nu, binnen de vier muren van deze middeleeuwse kasteeltuin… Atalanta’s, kleine vossen en dagpauwogen dwarrelen als herfstblaadjes…

Er waren eens twee…

Er waren eens twee jongens. Drie dagen lang keken ze. In de hoek, naast de keukentafel. Ze keken hoe de een de ander leegzoog. Héél langzaam. ‘Wie eet nu wie?’ ‘Ik denk dat die dikke grijze de dunne met de lange poten opeet. Die dikke lijkt veel sterker.’ ‘Maar ze bewegen helemaal niet. Zijn ze soms allebei dood?’…

Herfstschatten

In de vroege ochtend hangt het kwik op 3 graden Celsius. De plotselinge kou overvalt ons en zo te zien ook de kastanjes: van schrik zijn ze met z’n allen in één keer van de boom gevallen vannacht. Zo voor ons op het fietspad liggen ze met hun schillen, als een stekelig, groen tapijtje met…

Paddenogen

Je moet er een beetje mee oppassen. Voor je het weet zit je in het hokje van ‘steekje los’ of ‘niet helemaal lekker’. Niet dat dat erg is, denk ik, maar mijn gezinsleden kijken daar toch anders tegenaan.  Dus vooral niet te hard roepen hoe vertederd wij allemaal waren toen we een rugstreeppadje onder de…