Vaartocht

IMG_4855Ik bevind mij op de boot bij schipper Mathiska in De Wieden. Een uitgestrekt natuurgebied van Natuurmonumenten in de kop van Overijssel. Ik hoop op mooie vergezichten met adembenemend blauwe luchten, wolken die zich spiegelen in het water. En op de visarend, die zich hier de laatste dagen regelmatig liet zien.

Links en rechts glijden grote rietvelden voorbij, afgewisseld met hooilanden. Hier en daar wat bomen en struiken. Mathiska vertelt over het fenomeen ‘drijvend land’. Dat alles hier drijft, het riet, de bomen, de landjes. Wij. Dat er geen koeien op de landjes worden gezet, omdat ze gewoon te zwaar zijn en er doorheen zouden zakken. En dat de bomen hier niet oud worden, na een paar jaar zie je de kruinen kaal worden waarna ze door het land zakken en in het water wegrotten.

Vroeger kregen de bomen hier helemaal geen kans, de boeren die de landjes beheerden hadden een streng maaibeleid. Maar het aardige is dat met de komst van de bomen de fauna een stuk rijker is geworden, spechten broeden hier nu en de boommarter profiteert op zijn beurt weer van die nestholletjes. Mathiska praat en praat, ondertussen behendig sturend, happend van een banaan, ontspannen, en wijst tussendoor vogels en planten aan. ‘Purperreiger!’ roept ze midden in een verhaal en wijst naar links. Groot en langzaam vliegt hij laag over het riet van ons weg.

Mathiska kent het gebied als haar broekzak en maakt dagelijks vaartochten. Na ons krijgt ze een groep blinden met hun begeleiders. Ruiken, voelen en luisteren dus. Als ik mijn ogen dicht doe, hoor ik het riet ruisen, het zachte ronken van de boot, ik voel de boot glijden alsof de wind me meeneemt. Rust. Als ik na anderhalf uur van de boot stap, heb ik niet gezien waar ik van te voren op hoopte, geen visarend en allesbehalve spiegelende blauwe luchten. Maar zelfs zonder zicht is het nog de moeite waard.

IMG_4857