Vol verwachting

Volgens jaarlijkse traditie staan we met een druppel aan de neus en ijstenen langs de waterkant te trappelen. “Mijn tenen vallen er bijna af”, hoor ik iemand klagen. “Aan mijn neus hangt een ijspegel”, bromt een ander.

De dichte, koude mist belet ons het zicht op het water. Gelukkig werken onze oren prima. “Toeeet!” horen we ergens uit de verte over de rivier. Al snel zijn de koude tenen vergeten. De spanning loopt op. Vol verwachting klopt ons hart. Hij komt, hij komt. Ja hoor, zie ginds, komt de stoomboot. Hij komt, hij komt! O, kom er eens kijken. Daar komt hij uit Spanje weer aan. Uit volle borst zingen de jongens de goede man toe. Stel je voor dat je niet hard genoeg zingt en niks in je schoen vindt…

“Wat voor zout gebruikt Sinterklaas trouwens voor in de zakjes?” vraagt middelste zich hardop af. “Zal wel zeezout zijn”, concludeert hij na een tijdje nadenken, “want hij komt helemaal over zee.” “Doe ik gewoon lekker op een eitje als ik dat krijg”, voegt hij er nog aan toe. Ja, vol verwachting klopt ons hart.

One Comment

  1. anjauithetbos (schrijfcursus) schreef:

    Heerlijk hoor, zo’n mooi blogje met een mooie foto. Even een paar minuten natuur en (herkenbaar) verhaal voor mij. Merci!

Reacties zijn gesloten.