Votsotsa

on

Votsotsa lezen we op het informatiebord bij een knaagdier in het nachtverblijf.
‘Schrijf jij dat even op, mam? Anders weet ik het thuis niet meer,’ zegt oudste.
‘Waarom?’
‘Dat is leuk, gekke dierennamen. Daar kunnen we iets mee.’
‘Wat dan?’
‘Weet ik nog niet, dat bedenken we nog wel. Eerst een lijstje maken.’

Ik trek mijn notitieblokje en begin ijverig te schrijven.

De Langsnuitpotoroe. Al struikelend over onze eigen tong proberen we de naam zo snel mogelijk uit te spreken, een paar keer achter elkaar. Ja, die moet beslist op de lijst. Kwaststaartstekelvarken en Egeltenrek volgen al snel. Afrikaanse nimmerzat, Agouti, Witlipkoraalteenboomkikker, Doeroecoeli, Sitatoenga…Voldaan gaan we aan het end van de dag naar huis, met een mooie verzameling gekke namen op zak.

Nu, een half jaar later, stuit ik ineens weer op het lijstje. Ik blaas het laagje stof eraf. Daar moeten we nog eens iets mee. Maar wat?