Wie is dat toch met die telescoop?

on
dochter kijkt scharrelaars op Hongaarse poesta

“Ben jij een vogelaar of ‘partner van’?” vroeg iemand mij gisteren. “Partner van,” was mijn eerste reactie. Om snel daarna uit te leggen dat ik eigenlijk een vlinderaar ben, die verliefd werd op een vogelaar, waarna de beide passies door elkaar gingen lopen. Nu is mijn vogelaar niet alleen vogelaar, maar ook vlinderaar en ben ik, naast vlinderaar, ook vogelaar. Denk ik. Het hangt er natuurlijk vanaf wat je precies verstaat onder ‘vlinderaar’ en ‘vogelaar’.

Een inspirerende ontmoeting, met deze vragensteller, gisteren op de Landelijke SOVONdag. Ik sprak vogelaar, psycholoog en schrijver Rob van Hattem, die het boeiend boek publiceerde ‘Wie is dat toch met die telescoop?’. Over de mens áchter de vogelaar. Over de filosofie en psychologie van het vogels kijken. Dus nu eens niet een boek over vogels of vogels kijken, maar eíndelijk een antwoord op de hamvraag: wat voor vlees heb ik nu eigenlijk in de kuip?

Een origineel idee, dat hij al in de jaren tachtig had bedacht, vertelde hij. Het kwam er maar niet van om het idee uit te werken. Totdat hij ruim een jaar geleden bedacht dat het zonde zou zijn als hij straks doodging zonder ooit het boek te hebben geschreven. Zet je aan het denken…

Vooral zijn daadkracht vind ik inspirerend. Want wie loopt er nu niet af en toe (of misschien continue?) met de gedachte rond om een boek te schrijven. Van Hattem voegde daad bij woord en nam een dag per week vrij om aan ‘zijn project’ te werken.

Hij portretteerde twintig vogelaars, van Groningen tot Zeeland, van puber tot oma, mannen en vrouwen, om een zo gevarieerd mogelijk beeld te krijgen. Een jaar lang reisde hij door heel Nederland om deze mensen in hun ‘eigen biotoop’ te observeren en interviewen. Het echte schrijfwerk daarentegen kostte hem slechts drie weken!

Het mooiste vond ik dat zijn vrouw achteraf tegen hem had gezegd: “Je moet vaker zo’n project doen, dat doet je goed, geeft je energie.” En dat na twintig jaar lang met de gedachte te hebben rondgelopen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen opgaat en de tijd moet er rijp voor zijn, maar toch. Aarzel niet te veel, dat heb ik er van meegepikt.

En voor wie nieuwsgierig is geworden naar het boek, kijk eens op Wieisdattoch.nl. Heerlijk om te lezen over mensen met een passie, of je nu een vogelaar bent, ‘partner van’ of vooral denkt “Wat bezielt die mensen toch?”

One Comment

  1. Karin van Hengel schreef:

    Een inspirerend verhaal ook al ben ik geen vogelaar of vlinderaar. Gewoon je passie volgen. En wat een schattige foto.

Reacties zijn gesloten.