Wijngaard

Ik ontmoette E. op een zonnige avond in de volkstuin. Een bloeiende, rijke volkstuin die tot voor kort niet meer was dan een van de vele braakliggende terreinen in een nieuwbouwwijk en pas dit voorjaar uit de grond is gestampt (dankzij enthousiaste wijkbewoners die met hun groene plannen bij de gemeente hadden aangeklopt).

Een deel van de volkstuin is gereserveerd voor wijnstokken, zo’n zestig vierkante meter. Dat is alvast een begin, vond E. Een opmars naar hopelijk meer. E. ging me die avond vertellen over haar plannen voor de aanleg van die wijngaard. Met haar donkere haren en gekleed in een donkerblauwe lamswollen V-halstrui, cognackleurige broek en kunststof klompen kon ze zo doorgaan voor een Franse wijnboerin. Op zachte, maar besliste toon sprak ze vrijwel zonder pauze. Zeker van haar zaak, handen in de zakken, voeten stevig op de grond.

Ze vertelde dat ze lang geleden, tijdens haar studie, stage liep bij een Franse wijngaard. Ze reed op een tractor tussen de wijnranken en was meteen verkocht. Het veranderde haar voorgoed. Dit was wat ze wilde, bedacht ze. Haar hoofd tussen de druivenbladeren, wat snoeien en wat knippen, daar werd ze gelukkig van. Maar, het leven liep anders, een eigen wijngaard kwam er tot haar spijt niet, ze koos terug in Nederland een andere studie en kreeg een geheel andere baan.

Ondertussen bleef de wijngaard in haar achterhoofd zitten, als een zaadje dat het juiste moment afwachtte om te ontkiemen. En nu was dat moment gekomen. Nadat ze verhuisde van het westen naar het oosten van het land begon het weer te kriebelen. Aan de rand van haar nieuwe woonwijk zag ze de plek. Dáár moest hij komen, haar wijngaard. Praten met de gemeente, praten met wijkbewoners. Ze schreef een plan van aanpak, regelde budget en sprak met ervaren wijnbouwers.

Komend voorjaar gaan de eerste wijnstokken de grond in. Jonge planten, maar ook een paar oude: enkele twintig jaar oude Bianca’s moeten volgend jaar september al zorgen voor de eerste fles wijn. Haar eerste fles. De jonge planten volgen twee jaar later met een eerste oogst. Echte Arnhemse wijn. Van een gedreven, vasthoudende wijnbouwer, die haar droom waarheid ziet worden, hoe zal die smaken? Nog even en we zullen het weten.