Witte wereld

voeten in de sneeuw

Buiten is het nog donker en stil als wij de voordeur uitstappen. Verse sneeuw kraakt onder onze schoenen. Met de slee naar school! Oudste trekt, jongste en middelste zitten.

Langzaam wordt het lichter. We treffen meer gezinnen met slee, net als wij eerder van huis vertrokken dan anders. Gedempte geluiden van lachende kinderen en glijdende ijzers in de sneeuw.  Wat een verschil met ‘gewone’ dagen, als we haastig in optocht naar school fietsen en auto’s ons voorbij razen. Zo’n witte wereld geeft duidelijk meer rust.

Nu we lopen, en anderen ook, is het net of we ons helemaal niet hoeven te haasten. We gooien sneeuwballen, proberen het ijs onderweg (rennen er snel weer vanaf als het begint het kraken) en laten de slee van heuvels afglijden. Het laatste stuk moeten we rennen om niet te laat te komen…

‘We zouden vaker naar school moeten lopen,’ vindt oudste. Het is beslist een gezelliger begin van de dag en je hebt meteen je lichaamsbeweging gehad. Maar zou het zonder sneeuw net zo leuk zijn?