Wortels

on

IMG_4800

‘Mááám, welk stuk tuin is ook al weer van ons?’
Middelste staat tussen de pompoenen en tomaten van iemand anders en kijkt tevergeefs om zich heen, op zoek naar onze wortels. De laatste keer dat hij de volkstuin bezocht, was vóór onze vakantie. Zes weken geleden. En wat gebeurt er veel met een groentetuin in zes weken! Er is bijna geen grond meer zichtbaar. Blad in vele tinten groen bedekt nu de bodem, van pompoen en prei tot radijs, broccoli en wortelpeterselie. En wortels.

Wortels trekken voor het avondeten, daar komen we voor.
‘Zijn dit állemaal worteltjes?’ Met grote ogen staart zoon naar het dichte tapijt van frisgroen loof aan zijn voeten, de vorige keer niet meer dan ijle sprietjes in de klei. Hij duikt onder het blad om te zien waar die wortels dan precies zitten en ook jongste, die mee is, gaat door haar knieën.

Zij aan zij proberen ze ieder een wortel los te maken, maar dat valt nog niet mee, de zware klei is droog en hard en wil de wortel niet vrijlaten. ‘Dat zit hartstikke strak,’ klinkt de gesmoorde stem van zoon, een rood hoofd van inspanning. Dochter en hij trekken en trekken totdat ze allebei een pluk loof in handen hebben. Zonder wortels.
Zoon overhandigt mij zijn bosje groen: ‘Probeer jij het maar, mam, ik ga bij de aardbeien kijken.’

En weg is hij, met dochter in zijn kielzog. Dan ga ik zelf maar de wortels te lijf…

wortels trekken