Zand en stenen

on

IMG_7341

Achter de oude steenfabriek in de uiterwaard liggen stapels bakstenen. Die liggen er altijd, ongebruikt en verlaten, net als de fabriek zelf. Talloze keren liepen we er langs zonder ze echt te zien. Decor, niet meer dan dat. Maar vandaag zat op een stapeltje een wandelaar te rusten, waardoor we de stenen ineens zágen. Als gebruiksvoorwerpen, geen decor. Middelste bedacht dat je er een groot kasteel mee kon bouwen. Hij ging meteen aan de sjouw met twee stenen onder zijn arm. De wandelaar glimlachte, stond op en stapte verder. Ik wilde eigenlijk ook verder wandelen, de wind was te guur om lang stil te staan. Maar een kasteel was natuurlijk een geweldig idee, daar kon ik niet omheen. Jongste vond dat ook, zij sleepte ook al met stenen. Al snel waren we met z’n allen aan het bouwen. De kou vergeten. Jongste was het eerste klaar met haar kasteel, een dubbele laag stenen met een bescheiden torentje erop. Middelste maakte er echt iets groots van, dat kon nog wel even duren… Dochter en ik lieten hem verder bouwen, terwijl wij aan de andere kant van de fabriek de rivier opzochten. Het water had het aanliggende zandstrandje voor ons gladgestreken. Perfect om sporen in te maken, ontdekte dochter. “Ik ben een nijlpaard die sporen maakt. En dan moet jij mij opzoeken.” Pas veel later aan de warme chocolademelk voelde ik hoe koud mijn handen waren geworden.

IMG_7374

IMG_7356