Eifel

Weer thuis. Mooie omlummeldagen achter de rug, met manlief en dochter in de Eifel. Zonder jongens, die waren met opa en oma aan de boemel in Frankrijk.

Zelden zag ik zoveel slakken in zo’n korte tijd als de afgelopen dagen. Stuk voor stuk wees dochter ze aan. ‘Kijk mama, hier is een mooi slakje. Maak jij maar een foto.’

 

Om er steevast aan toe te voegen, nadat ik een kiekje had geschoten: ‘Is koud, voel maar.’ Ja inderdaad, koelbloedig en plakkerig zijn ze, stelden we samen vast. Maar ook prachtig en traag. En zo fotografeerde ik een hele collectie bij elkaar, om thuis nog eens te bestuderen op een regenachtige middag.

Niet alleen observeerden we slakken, we bewonderden ook vele oranjetipjes op de pinksterbloemen en zagen de eerste sleutelbloemvlinders, we kuierden door velden vol zachtgele sleutelbloemen en genoten van de uitbundig bloeiende dotterbloemen in greppels en langs oevers van meanderende beekjes.

  

Nu en dan speurden we de lucht af op al dan niet aanwezige dreigende bewolking en stuitten daarbij onverwacht eens op een cirkelende zwarte ooievaar vlak boven ons hoofd. En de spiedende, ietwat hooghartige blik van een oehoe hoog in een naaldboom deed ons vermoeden dat die ons allang in de smiezen had, toen wij nog met onze speurneuzen neerwaarts gericht liepen.

Maar… wat we niet zagen: orchideeën! Nou goed, nauwelijks. Voor de liefhebbers: we vonden drie bloeiende mannetjesorchissen, een vliegenorchis met voorzichtig een bloem geopend en vele rozetten van nachtorchissen. Verder nog geen glimp van andere soorten. Misschien over een week of drie nog eens een kiekje nemen.

Sering

De sering bloeit. Vijf jaar geleden kreeg ik deze van vriendin Inge voor onze toen nog lege achtertuin (bij dito nieuwbouwhuis). ‘Stekje van een witte sering’, duidde ze de kniehoge kale tak met een toefje groen bovenin.

De daaropvolgende jaren  zag ik groei noch bloei bij de spriet. Tot manlief zich vorig jaar hardop begon af te vragen of we ‘dat saaie ding’ niet eens moesten weghalen. Verbanning dreigde. En gróeien dat hij deed!

Dit voorjaar doet de inmiddels neushoge struik er voor alle zekerheid nog een schepje bovenop: met weelderige bloemtrossen beloont hij vijf lange jaren van (on)geduldig afwachten. Hij bloeit lilaroze en prachtig, Inge!

Mens en Natuur

Deze week verscheen het compleet vernieuwde tijdschrift Mens en Natuur van IVN, organisatie voor Natuur- en Milieueducatie. Met nieuwe, vaste rubrieken als 'Mijn Tuin', een column van Wieke Biesheuvel en in ieder nummer voortaan een bekende Nederlander aan het woord over zijn of haar natuurervaringen.

Voor dit lentenummer interviewde ik (een tijdje terug) een actieve IVN-vrijwilliger, Anita Broekhuizen. Ze vertelde over een voor haar bijzondere plek in de natuur, de Vlindertuin in Arnhem. Over hoe heerlijk het is om een passie te hebben en hoe waardevol een groen plekje in je woonomgeving waar je elk moment van de dag terecht kunt. Mooi gesprek!

Verder in dit nummer aandacht voor het Jaar van de Bij, tips voor social media, een interview met Sipke Jan Bousema en allerlei nieuws en wetenswaardigheden op het gebied van natuur en duurzaamheid.

Kijk voor meer informatie op IVN.nl, waar je onder andere een cadeauexemplaar op kunt vragen.

Wijde wereld

Trots als de koningin op Koninginnedag, zo rijdt dochter rond op haar nieuwe ‘grote’ fiets. Eerst wiebelend van het ene op het andere zijwieltje. Dan maakt ze meer en meer vaart. Zo snel kun je op een driewieler niet, lijkt ze ineens te beseffen. Klaar om de wijde wereld in te trekken!

Haar haren wapperen in de wind en met rode wangen van inspanning zwoegt ze de zijwieltjes los van de grond. In mijn normale wandeltempo houd ik haar nu niet meer bij. Ik versnel mijn pas.

Net als ik besluit te gaan rennen om haar bij te kunnen benen (verderop is een sloot), staat ze acuut op de rem. Ze zwaait haar been over het zadel en klimt soepel van de fiets -die dankzij de zijwieltjes niet omvalt, maar in plaats daarvan bijna rechtdoor via het flauwe talud de sloot in glijdt. Ik grijp nog net een punt van de bagagedrager. Pff...

Waarom ze plotseling afstapte? Ze moest een mooie goudkever helpen met oversteken. ‘Straks gaat iemand overfietsen!’ legt ze uit.

Kun je de pluizen van uitgebloeid klein hoefblad blazen, net als bij een paardenbloem? Uitproberen maar!

Paashazen & zeepaarden

Slenter je nu door (of langs) weilanden, dan is het goed opletten geblazen. Voor je het weet heb je het gemist. Baltsende kieviten boven je hoofd, een spiedende buizerd op een paaltje, cirkelende ooievaars hoog in de schaapjeswolkenlucht. Grazende reeën in de verte. Maar ook schapen, koeien en zeepaarden. Wegschietende hazen, met soms een echte paashaas ertussen.

‘Kijk, een konijn.’ wijst een van de jongens voor zich uit.

‘Nee, joh, dat is een haas.’ meent de ander. En dan opgetogen: ‘Hé, het is een paashaas! Ik zie duidelijk de twee voortanden, dan is het er een. Die gaat straks de eieren verstoppen bij ons in de tuin.’
Ik kijk hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ja, hij meent het toch echt. Ha, mooi verhaal!

Even verderop wijst dochter naar een zeepaard. Ik zie hem niet (ook geen paard trouwens, of welk ander dier ook in de richting die ze prikt). De jongens beginnen te lachen, waarop ze gepikeerd reageert met: ‘Echt wel!’

Levendige fantasie of misschien toch beter opletten de volgende keer?